90-იანი წლების მძიმე დრომ ბატონ ლერის სამშობლო დროებით დაატოვებინა. პოლონეთში, ვროცლავში, ის მხატვრად, მოქანდაკედ და კერამიკოსად შედგა, წარმატებით მუშაობს სამხატვრო აკადემიაში უკვე 24 წელია და მისი ნამუშევრები მთელ ქვეყანაშია მიმოფანტული – მათ შორის პოლონური კინოს საკულტო ქანდაკებები და ვროცლავის გერბიც კი.
მაგრამ, როგორც თავად ამბობს, მიუხედავად წარმატებისა, საქართველო მისი ნაწილია: ,,რომ მძინავს, საქართველოში ვცხოვრობ.”
რა მოუტანა იძულებით ემიგრაციამ, რა გრძნობები აკავშირებს სამშობლოსთან და როგორ აყენებენ პოლონელი მეღვინეები ქართული წესით ღვინოს მის მიერ გაკეთებულ ქვევრებში? ნახეთ ისტორია, სადაც ხელოვნება და საქართველოს სიყვარული საზღვრებს სცდება.
ავტორი: ნათია ქიმაძე
სუბტიტრები: მომზადებულია მათე გასვიანის და შორენა მელქუაშვილის მიერ
ორ ქვეყანაში ცხოვრებამ ერთი რამ მასწავლა: ნებისმიერი ამბავი მხოლოდ მაშინ არის სრული, თუ მას ორივე მხრიდან ვყვები. მეც ამ პრინციპით ვცდილობ ვიხელმძღვანელო.
shorenamelkuashvili